به عثمان‌بن مَعمر داده بود ، با ابن سعود در ميان گذاشت و بدين ترتيب رشتهء اتحاد ميان اين دو نفر منعقد گرديد . راويان مىگويند ، امير محمدبن سعود با ابن عبدالوهاب بر جهاد در راه خدا ( ! ) بيعت نمود . . . در حالى كه اين دو تن هيچ شهرى از شهرهاى كفار ؛ چه در شرق و چه در غرب را فتح نكرده‌اند و اين - به اصطلاح - جهادشان ، بر ضد مسلمانان بود ؛ همان مسلمانانى كه از اطاعت ابن سعود سرباز زدند . به همين دليل ابن سعود به ابن عبدالوهاب گفت : تو را بشارت مىدهم به پيروزى و جهاد با كسانى كه مخالف توحيد هستند ، امّا مىخواهم با تو ، دو شرط داشته باشم : 1 . وقتى كه ما تو را يارى كرديم و خداوند فتح و پيروزى را نصيب ما و شما نمود ، مىترسم كه تو از ميان ما كوچ كرده ، به جاى ما ، غير ما را يارى كنى لذا محمد بن عبدالوهّاب با او عهد و پيمان بست كه چنين كارى را انجام ندهد . 2 . من خواهان آنم كه از اهل دُرعيه به هنگام برداشت محصول ، مالى درخواست كنم ، ولى مىترسم كه تو مانع شوى . ابن عبدالوهاب گفت : شايد خداوند فتوحاتى نصيب ما كند كه در اثر آن ، غنايم زيادى به دست آورى و آن ، بيش از آنچه باشد كه از